پايگاه خبری تحليلی فرارو - برای بازی گران دایی جان ناپلئون هرگز مرگی نخواهد بود!

برای بازی گران دایی جان ناپلئون هرگز مرگی نخواهد بود!

دکتر بهنام اوحدی بلاگر شرمگاه در یادداشتی به مرگ اسماعیل داورفر پرداخته است:

روزنامه ی اعتماد امشب برایم ناراحتی و افسوس به ارمغان آورد.

از شنیدن خبر مرگ « اسماعیل داورفر » ، بازیگر نقش « دوستعلی خان » یکه خوردم.

در سال های پس از ۱۳۷۶ و پیش از ۱۳۸۰ که دوست عزیزم مسعود خان صفوی ریاست حوزه ی هنری اصفهان را بر عهده داشت، به او پیشنهاد برگزاری جشنی برای ستایش از « اسماعیل داورفر، پروین سلیمانی، و محمد ورشوچی» را دادم. پیشنهادی که هرگز به سبب فضای تنگ و متعصب اصفهان انجام نشد.

اصفهان به باور من « پای تخت طنز » است. پس می شد در پاس داشت این سه « بزرگ نقش کوچک » جشنی به پا داشت؛ دست کم به پاس لبخندی ماندگار که این سه در سریال جاودان دایی جان ناپلئون برای مان هدیه آورده اند. افسوس!

بازی زیبا و بی مانند اسماعیل داورفر در نقش دوستعلی خان، در سایه ی بازی درخشان پرویز فنی زاده گم شده است. هرچند هم ذات پنداری مردانه و دل دادگی زنانه ی اجتماع ایرانیان به شازده اسدالله میرزا هم در کمتر دیده شدن این ایفای نقش بی مانند و ماندگار بی تردید رلی داشته و دارد.

دایی جان ناپلئون اثری جاودان است که ارزش فیلم درمانی ویژه ای نیز برای مردان بی اعتماد به نفس در برابر زنان دارد. به واقع کدام کتاب و دارویی چون سخنان گهربار شازده سان فران سیسکو میرزا می تواند مردان بیش از اندازه پرهیز گرا و زن گریز را درمان نماید!؟

دایی جان ناپلئون آرام بخش و مسکنی جاودان و همواره ماندگار است که می توان در هر هنگام از افسردگی، ناکامی و سرخوردگی ، ساده و آسان به آغوش گرم و دلچسب آن پناه برد و آرام گرفت.

دایی جان ناپلئون اثری جاودان است که مرگ هر بازیگرش ما را اندوه گین می کند.

اندوهی که چندان دوام نمی آورد؛ چرا که برای هیچ یک از بازی گران جاودان این سریال هرگز مرگی نخواهد بود. بازی گران دایی جان ناپلئون همگی ماندگار و زنده اند.

ما با پرویز فنی زاده، غلامحسین نقشینه، پروین ملکوتی و اسماعیل داورفر زندگی می کنیم.

دایی جان ناپلئون واپسین ریسمان ما به زندگی دشوارمان است؛
زندگی ای که در خور ما مردمان این سرزمین توانگر نیست.