به گزارش سرویس بین الملل فرارو؛ هفته نامه ی "weekly standard"   در سرمقاله ی خود ، اوباما را به خاطر مواضعش نسبت به ایران ، مورد انتقاد و استهزا قرار داده و تنها راه برطرف کردن مشکل ایران را  اقدامی جدی ، موثر و تنبیه کننده می داند.
سرمقاله را در زیر بخوانید:

باراك اوباما در پاسخ به سؤال تلويزيون سي ان ان كه ايالات متحده بايد چگونه به آزمايش موشكي هفتة گذشته ايران پاسخ دهد، گفت مهم است كه "از تحريك كردن بپرهيزيم." درست همانند سال گذشته. 

اوباما لايحة قانوني سنا را كه سپاه پاسداران ايران را به عنوان يك سازمان تروريستي تعيين مي كرد، مورد انتقاد قرار داد زيرا آن لايحه بسيار "تحريك كننده" بود. اين ما را به شگفتي وا مي دارد: آيا مسئله در مورد ايران اين است كه به نظر مي رسد ايالات متحده بسيار تحريك كننده است؟

ايران در اواخر سال 2002 براي جهانيان فاش كرد كه به مدت 15 سال داراي يك برنامة سري غني سازي اورانيوم بوده است. اين نقض پيمان منع اشاعه هسته اي بود كه ايران امضا كننده آن پيمان است. غني سازي اورانيوم اولين قدم به سوي ساخت يك بمب اتمي است. چيزي كه به نظر مي رسد اكثر مردم با آن توافق دارند اين است كه (سلاح هاي) هسته اي ايران خاورميانه را بي ثبات خواهد كرد. چه بايد كرد؟

شايد اوباما تصديق نكند، ولي اكنون به مدت پنج سال است كه دولت بوش مسيري را نسبتا مشابه با خط مشي ترجيحي وي دنبال كرده است. بوش ديپلماسي چند جانبه گرايي را از طريق نهادهاي بين المللي (سازمان ملل، آژانس بين المللي انرژي هسته اي) و از طريق يك ائتلاف جانبي موسوم به گروه  5+1 دنبال كرده است تا ايران را به تعليق فعاليت هاي غني سازي خود وادار كند. خط مشي اوباما كمي بيشتر يكجانبه خواهد بود زيرا ترجيح مي دهد گفت وگوهاي مستقيم با ايرانيان داشته باشد و بنابراين متحدان ما را به طور كلي از معادله حذف كند.

ولي آيا هر كسي كه جدي باشد باور مي كند كه پيشنهاد براي گفت وگوهاي مستقيم بدون پيش شرط، وضعيت اصلي را تغيير مي دهد؟ منطقي ترين طرفداران چنين گفت وگوهايي فقط به اين خاطر از آن طرفداري مي كنند كه ايالات متحده بتواند بگويد در تلاش براي وادار كردن ايران به رها كردن برنامه هسته اي خود "قدمي فراتر برداشته است."

ايران در برابر تشويق هاي صلح آميز مصون بوده است. شوراي امنيت از سال 2006 تا كنون پنج قطعنامه تصويب كرده و در آنها از ايران خواسته شده است كه فعاليت هاي غني سازي خود را متوقف كند و به طور كامل پايبند آژانس بين المللي انرژي هسته اي باشد. و چون آن قطعنامه ها بلافاصله ناديده گرفته شدند، شوراي امنيت همچنين چهار دور تحريم هاي تنبيهي عليه رژيم ايران وضع كرد. هيچ تغييري حاصل نشد.

ضمنا گروه 1+5 دو پيشنهاد مستقيم در جون 2006 و جون 2008 به ايرانيان ارائه داد تا در صورتي كه ايران غني سازي اورانيوم را "تعليق" كند - نه اين كه به آن خاتمه بخشد -  تحريم ها را از ميان بردارد و ضمانت هاي امنيتي را اجرا نمايد. به گفته وزيران خارجه گروه 1+5 ، اين گروه در آخرين درخواست خود از همتاي ايراني خود گفتند "ما آماده هستيم با ايران همكاري كنيم تا راهي را براي رسيدگي به نيازهاي ايران و نگراني هاي جامعه بين الملل پيدا كنيم، و تأكيد مي داريم به محض آن كه اعتماد جامعه بين الملل نسبت به ماهيت صلح آميز برنامه هسته اي شما ایجاد شود، با اين كشور همانند هر كشور غير هسته اي عضو پيمان منع اشاعه رفتار خواهد شد." اين دقيقا چيزي نيست كه شما آن را لحن تحريك آميز بخوانيد.

در عوض، امكان دارد آن را يك تلاش با حسن نيت براي حل يك بحران بين المللي بناميد. ايران به فعاليت هاي غني سازي خود همچنان ادامه داده است. هر روز كه مي گذرد، به توسعه فنآوري و مواد لازم براي ساخت يك سلاح هسته اي نزديك تر مي شود. آخرين گزارش آژانس بين المللي انرژي هسته اي در باره ايران كه در تاريخ 26 مي منتشر شد اين واضحات را توضيح داد: رژيم در حال ادامه سرپيچي از شوراي امنيت سازمان ملل است، به توسعه فنآوري هسته اي ادامه مي دهد، و از همكاري كامل با بازرسان بين المللي خودداري مي كند. 

ايران به طور فزاينده اي مطمئن و متخاصم است. رييس جمهور محمود احمدي نژاد آشكارا و بي صبرانه منتظر جهاني بدون آمريكا و اسراييل است. در سال 2007 اين رژيم شهروندان آمريكايي را بازداشت كرد، آنها را به مدت چند ماه در بازداشت نگاه داشت، و 15 ملوان انگليسي را به مدت دو هفته به گروگان گرفت. ايران ،پول، آموزش، و در بعضي موارد كمك مستقيم در اختيار "گروه هاي ويژه" تندرو شيعي كه سربازان آمريكايي را در عراق مي كشند، قرار مي دهد. در ژانويه سال جاري، پنج كشتي ايراني به سوي كشتي هاي نيروي دريايي آمريكا در تنگه هرمز حمله كردند، و لحظاتي قبل از آن كه آمريكايي ها از نيروي مهلك خود استفاده كنند، عقب نشيني كردند. سپس آزمايش هاي موشكي هفتة گذشته و لفاظي هاي آتشين.

و پيشتاز رياست جمهوري ايالات متحده مي ترسد كه شايد كشور خودش بيش از اندازه "تحريك كننده" باشد !

ايران به خاطر اقدامات غير مسوولانه و خصمانه خود آسيب مهمي از  جانب دولت بوش - يا هر كس ديگري- متحمل نشده است. بلكه بر عكس: رفتار ايران هر چه بيشتر غير مسئولانه بوده، درخواست بيشتري از آن براي تقارب ديپلماسي به عمل آمده است. اين خطرناك است. تاريخ نشان مي دهد وقتي تجاوزگران احساس مي كنند قوي تر شده اند، و وقتي تحريكات بي جواب مي مانند، احتمال مناقشه بيشتر مي شود. 

تنها در صورتي كه آمريكا يك تهديد معتبر نسبت به استفاده از زور را بار ديگر به كار گيرد امكان دارد كه ايران رفتار خود را تغيير دهد. در آن صورت در مورد ايران شايد حقيقتا وقت آن رسيده است كه تغييري ايجاد شود كه بتوانيم بدان باور كنيم. شايد زمان آن است كه دولت بوش -  در پاسخ به شكست خط مشي كنوني خود -  كبوترهاي وحشت زده از ايجاد تحريك را به بازهاي ايجاد كننده وحشت در دشمن تبديل كند.