به گزارش سرویس بین الملل فرارو؛ لوموند دیپلماتیک هر ماه ماهنامه ای را تحت عنوان « نوع نگرش »منتشر می کند که اغلب این ماهنامه ها به تحلیل تاریخی، وقایع سیاسی در کشورهای مختلف می پردازد. 

در این بررسی ها از آراء و نظرات کارشناسان مختلف تاریخ و سیاست استفاده می شود. از جمله شماره 93 این ماهنامه است که در آن به وقایع ایران از کودتای دوره نخست وزیری مصدق تا بحران هسته ای پرداخته شده است. 

مقالاتی که در این شماره آمده است به شرح ذیل می باشد: 
ساختار رژیم ، از کلود ژولین
نیروی بسیج شده روحانیت، ژان لو هربرت
جامعه ای که نمی ترسد، اریک رولو
رسوایی ایران گیت، آلن گرش و دومینیک ویدال
ائتلاف اروپا و آمریکا، کارولین پال هی
تلاش برای ساختن بمب، آلن گرش
دوره تهدید ها، مری دولا گورس
کودتایی توسط سیا، مارکی لوروفسکی
نفت و واشنگتن، مارسل اورنگ
غرب زدگی کورکورانه
جنگ ایران و عراق 1980 تا 1988
فوتبال به منزله عید، کریستین ورونبرگر
رویارویی نامعقول، ژان پیر دیگار 

بخشی از این مقالات بیوگرافی هایی به شرح زیر می باشد: 
محمد مصدق مرد مبارزه 
آیت الله خمینی، مذهب و شریعت
هاشمی رفسنجانی، محافظه کار عملگرا
محمود احمدی نژاد، تجسم رادیکالیسم
محمد رضا پهلوی، وارث خود بزرگ بینی 

این بیوگرافی ها نوشته احمد سلامتیان می باشد که به فرانسه ترجمه شده است و تنها بیوگرافی نوشته شده توسط یک فرد غیر ایرانی «محمد خاتمی واعظ مدرنیته» نوشته لوران شکولا می باشد که قسمتی از آن درزیر به فارسی ترجمه شده است:

با عمامه سیاه بر سر که مشخصه اعقاب و اولاد پیامبر است، محمد خاتمی نامش به عنوان مظهر اصلاح طلبی در ایران رقم خورده است. در مدت هشت سال با دو دوره ریاست جمهوری اش، تلاش کرد در حالی که گفتگوی تمدن ها را می سرود کشورش را وارد راه اصلاحات تدریجی کند.

او متولد سال 1943 در اردکان شهری واقع در مرکز ایران و فرزند یکی از چهره های مشهور مذهبی است. مانند پدرش یک دوره تعلیم قرآنی را گذراند. از سال 1961 در شهر مقدس قم مشغول فراگیری علم کلام شد. او که در علوم انسانی آزاداندیش بود با اخذ لیسانس فلسفه از دانشگاه اصفهان و دیپلم علوم تربیتی در سال 1970 از تهران دانشش را مضاعف کرد. طی سال های 1960 تا 1970 از مخالفین سرسخت شاه ایران بود وتحت رهبری آیت الله روح الله خمینی وارد عرصه سیاست شد. پس از انقلاب برای ریاست مرکز اسلامی هامبورگ به آلمان فرستاده شد. بعد از یک سال به مجلس ایران راه یافت.

در دهه 80 اعتبارش افزایش یافت. زمان جنگ ایران و عراق فرماندهی نیروهای پشت صحنه خط مقدم را به عهده داشت و دفتر تبلیغات جنگ را اداره می کرد. طی سال های 1989 تا 1992 وظیفه فرهنگ و ارشاد اسلامی بود و نزد رئیس جمهور هاشمی رفسنجانی مشغول تبیین جایگاه فرهنگ بود. در انتخابات ریاست جمهوری 1997 تحت حمایت گسترده زنان و جوانان کشورش هفتاد درصد آراء را با وعده برقراری حکومت مردمی به دست آورد و دوباره در سال 2001 با همان شور و شوق توسط مردم برای پست ریاست جمهوری انتخاب شد.

معیارهای مترقی او همیشه با جناح محافظه کار، افراد سرسخت این جناح و حکومت خاص خودشان در تلاقی بود.

سال 2002 بعد از شکست در دور اول اصلاحات، اصلاحاتی که به بهترین نحو توسط نیروهای افراطی کنترل و از مسیر منحرف شد، خاتمی خاطر نشان می کند: « من در اجرای برنامه های قانونی ام عقب نشینی کردم و به شکستم اذعان دارم. زیرا آنها در اداره قوایی که در دستشان بود و اختیاراتی که داشتند، واپس ننشستند.»

او در دور دوم دوران ریاست جمهوری اش حاضر به کناره گیری نشد و گفت: « من باقی خواهم ماند. تصمیم ندارم استعفا بدهم. امیدوارم بتوانم کاری که شروع کرده ام و به انجام نرسانده ام، به پایان برسانم. »

کارنامه اش خیلی قابل قبول نبود. بخشی از محبوبیتش را از دست داد. او قادر نبود گشایش سیاسی را در زمان تصدی ریاست جمهوری رهبری کند. مشکلات اقتصادی و اجتماعی که دغدغه بخش اعظم توده مردم بود، نادیده گرفت.

سیاست خارجی اش با تلاش برای جایگزینی آشتی به جای مخاصمه پویا شده بود. نشانه های مصالحه برای آمریکا و حتی اسرائیل فرستاده شد. اما محافظه کاران چه در تهران چه در واشنگتن جلوی پیشرفت تبادل نشانه های مصالحه و آرامش در روابط را مسدود کردند.

در مقابل اندیشه « برخورد تمدن ها» اندیشه تئوریزه شده توسط ساموئل هانتینگتون آقای خاتمی نظریه « گفتگوی تمدن ها» را علم کرد. جامعه بین المللی از نظریه گفتگوی تمدن های او تقدیر کرد.

خاتمی در سال 2005 در پایان دومین دوره ریاست جمهوری اش رنجور و تنها منصبش را ترک گفت.