قائم مقام سازمان میراث فرهنگی ، صنایع دستی وگردشگری از 9برابر شدن بودجه این سازمان برای سال آینده خبر داده است!
 
در نگاه اول، این می تواند خبری دلگرم کننده باشد، اما اندکی که به اوضاع و احوال کنونی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری دقت کنیم، آثار و عوارض فربه شدن بی سابقه ی بودجه ی این سازمان دولتی درمقابل بخش خصوصی نگرانمان می کند. 

البته هنوز معلوم نیست که مجلس نشینان هفتم - که روابط خیلی گرمی هم در مدت ریاست "اسفندیار رحیم مشایی" بر میراث فرهنگی و گردشگری کشور با او نداشته اند - با این افزایش کلان در هنگامه ی تصویب نهایی بودجه موافقت کنند، اما در هرحال خبررسانی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری، نشان از نهایی شدن پیشنهاد 9برابر شدن بودجه ی آن ازسوی دولت دارد. 

افزایش این گونه ای بودجه وقتی اسباب خوشحالی و باعث رشد است که دستگاه دریافت کننده ی بودجه با ساختاری کارآمد و محکم، برنامه ریزی کارشناسانه و حضوری پویا در حیطه ی خود عرض اندام کرده باشد. 

از دیگرسو در شرایطی که توجه به اصل 44 و خصوصی سازی در کشور اولویت اصلی است، فربهی بیش از حد یک سازمان دولتی که عمدتاً "وظایف حاکمیتی" برعهده دارد، دقیقاً شنا کردن برخلاف جریان آب است.

این نگرانی وقتی افزایش می یابد که بلافاصله یک روز پس از اعلام "افزایش نجومی بودجه" مطلع شویم که شرکت «توسعه ی ایرانگردی و جهانگردی» با سهام "کاملاً دولتی" خیلی بی سروصدا تأسیس شده است! 

البته توجیه تأسیس این شرکت توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری روشن است، چراکه خرج کردن بودجه 9برابر شده، نیازمند ایجاد شرکتی دولتی خواهد بود. 

عرصه میراث فرهنگی و گردشگری عرصه ای است که بیشتر از همه عرصه های دیگر، نیازمند حضور بخش خصوصی است. ماهیت مردمی این عرصه از یک سو و تجربه های آزموده شده ی سایر کشورها که قدمت فعالیت هایشان در حوزه گردشگری و احیای میراث تاریخی چندین برابر ما است، این لزوم را بیشتر نمایان می کند. 

این درحالی است که هم اکنون نبود برنامه ی جامع مدون، زماندار ، قابل کنترل و اندازه گیری و غیرشعاری در عرصه گردشگری کشور - خصوصا در زمینه ی سفرهای همگانی داخلی که بیشترین ارتباط را با عامه ی مردم دارد - در سازمان گسترده میراث فرهنگی این پرسش جدی را مطرح می کند که این بودجه ی 9برابری در کدامین مسیر از پیش تعریف شده، هزینه خواهد شد.

ما که هنوز نخستین قول ساده مسئولین گردشگری کشور در ابتدای تصدی شان برای احداث "200 سرویس بهداشتی بین راهی" را طی مدت دو سال تحقق نیافته می بینم !! حق داریم از مدیریت هزینه ی بودجه 9 برابری دراین سازمان نگران باشیم.

دیگر آن که، اسفندیار رحیم مشایی اوایل سال 1385 ، در گفت و گویی با شبکه ی اول سیما به مردم وعده داد که ظرف یک سال، آن قدر هتل پنج ستاره خواهد ساخت که نتوان شمرد!!! 

اکنون رییس این سازمان عریض و طویل باید برای مردم توضیح دهد که چند درصد از این وعده ی نامفهوم و عجیب و غریبش جامه ی عمل پوشیده است؟ آیا آقای مشایی قصد دارد از طریق بودجه ی نهصد درصد افزایش یافته اش، هتل های هفت ستاره هم بسازد؟! 

به نظرمی رسد پیش و بیش از افزایش بودجه، حوزه میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور نیازمند برنامه ریزی مدیریتی و تعریف اهداف میان مدت "دست یافتنی" و البته "قابل کنترل" است. 

هزینه کردن بودجه ی بیشتر برای تبلیغ شعارها یا اقداماتی مانند «دعوت از یانگوم»!! برای توسعه گردشگری و احیای میراث فرهنگی کشور راهگشا نخواهد بود.