چکمه بلند و شروع پوشش زمستانی
محمدعلی ابطحی
19 آذر 1386 ساعت 13:31
محمدعلی ابطحی درباره طرح برخورد با پوشش های نامناسب "زمستانی" فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ چنین نوشته است:
اخیراً فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ برای اولین بار از طرح برخورد با پوشش های نامناسب "زمستانی" خبر داده است. چکمه های بلند نیز یکی از مصادیق این پوشش های نامناسب تعیین شده است. در این مورد به چند نکته ی مهم اشاره می کنم:
۱- اگر ملاک در این برخوردها شرع و یا قانون است، کجای شرع و قانون مثلاً چکمه بلند را ممنوع کرده است؟ و اگر این شیوه ی تعیین مصادیق سلیقه ای به همین نحو پیش رود تا کجا می تواند ادامه داشته باشد؟ و آیا قانون نباید به جای سلیقه ها مصداق تعیین نماید؟
۲- مخاطب این نوع بخشنامه ها معمولاً جوانان هستند. تأثیر منفی این افراط ها در جوانان که با احساس تر از سایر اقشار هستند و معمولاً چون این نوع کارها را دستورات دینی تلقی می کنند، از چنین دینی دل زده می شوند و این کار حتماً گناه بزرگتری محسوب می شود. گناه دور کردن و نفرت ایجاد کردن از دین گناهی است که عامل معاصی دیگر می شود. چه کسی باید این گناه بزرگ را پاسخ بگوید و نهی از منکر در این موارد کند؟
۳- ایجاد ترس و نگرانی بی دلیل در جامعه چیزی است که حکومت وظیفه دارد با آن مقابله کند نه آن که به آن دامن بزند. سردرگمی در برابر تصمیمات غیر متعارف در مسئله ی پوشش، جامعه را دچار نگرانی و ترس می کند؛ ترسی که همراه با آن ترس از حکومت و دین را هم دنبال دارد.
۴- خانواده ها بهترین تضمین حفظ سلامت اجتماع هستند. این که تعداد فراوانی از دختران و پسران در اوان سن جوانی به مراکز پلیس مراجعه کرده باشند، تنها نتیجه اش زدودن قبح گناه و جرم است و این آمار بالا هرگز افتخار یک حکومت به حساب نمیآید؛ تضمین های تاریخی خانوادگی را هم خدشه دار می کند.
۵- باید در برخورد با تخلف و گناه در جامعه توازن وجود داشته باشد. وقتی در جامعه دروغ، ریاکاری، ظلم، مواد مخدر و دستبرد به اموال عمومی که همه ی آنان گناهان بزرگتری از بدحجابی است، فراوان و در سطوح مختلف وجود دارد، طبعاً این سؤال در ذهن جوانان شکل می گیرد که چرا فقط پوشش این قدر پراهمیت شده است؟ و در این حال طبعاً این مبارزه های شکلی اثر نمی کند.
۶- بین فحشا و بدحجابی خیلی فرق هست. بدترین کار این است که این تفاوت مورد توجه قرار نگیرد. این کار به سود فحشا است.
۷- دختران و پسرانی که به خواست خود پوشش های سنگین تری را انتخاب کرده اند – به خصوص خانم های چادری – بی دلیل در این تقسیمبندیهای اجتماعی زیر فشار بیشتر قرار می گیرند و وقتی دست افراد از مسئولان کوتاه است، آنان بیدلیل زیر نگاه نفرت کینه آمیز بخش دیگری از جامعه قرار می گیرند.
تنها به کار گیری زبان مهربان که صفت خدا و رفتار انبیا بوده است برای جوانانی که دیگر همه ی آنان تربیت شده ی پس از انقلاب هستند به دین داری و دین خواهی جامعه می تواند کمک کند. کاش مسئولان و به خصوص عالمان دینی کمی دراز مدت تر به این پدیده ها توجه نمایند.
