شمارشان هفتاد و دو بود... چه کم شمار!! گاهی که پیکرهای پاره پاره شان را در خاک کردند، همه در گورهای کوچک خود جای گرفتند... گورهایی حتی کوچکتر از اندازه معمول... چرا که تماما سر در بدن نداشتند... اما آن لحظه، که می دانست که قامت روح این هفتاد و دو جان باخته زندگی یافته از همه کهکشان ها فرازتر است... هنگامی که هر پیکر با آخرین ضربه شمشیر جماعت بد دل بدکاره، بر زمین قرار می گرفت، کهکشان از کوتاهی قامت خود در قیاس رشادت قامت روح شان شرمساری می کرد... آری... بی استعاره باید گفت که ظهر عاشورا، هفتاد و دو روح بزرگ از زندان خاک به جهان بی انتهای زندگی، پرواز کردند... جهان خاکی تنها گنجایش کالبدشان را داشت و ملکوت از گستره روح آنان یکسره روشن شد... همه به دست کسانی کشته شدند که به اندازه ارزنی روح انسانی در آنان باقی نمانده بود... و حسین پیشوای آن شهیدان بود... آن روح پاک، میراث بر محمد و عیسی و ابراهیم... 

رهروانم!
هر دمی کز تشنگی لب بر زلال آب آرید
از لبان تشنه من وقت رفتن یاد آرید
ور ز جور روزگاران کشته ای برخاک آید
یا غریبی بی کس و تنها ز یاران باز ماند
شبنم اشکی به یاد غربت من برفشانید
هم بیاد قصه من نغمه ها از دل برآرید 
هر زمان پرسید از احوال من ناآشنایی 
نوحه های کربلا بر گوش جانش بازخوانید
خفتگان با نغمه های نی نوا هشیار دارید 
یاد آرید از حسین، قربانی ظلم و تباهی 
تا رها گردد بشر،‌ او کشته شد، با بی گناهی 
من حسین، فرزند زهرا و علی سبط رسولم 
تاختند بر پیکر صد پاره ام، زنهار از این قوم ریایی 
رهروانم! پیروانم! شیعیانم! دوستانم! 
کاش می بودید و می دیدید ظلم دشمنان را
روز عاشورا به دشت نینوا جور سگان را
من برای کودک ام آبی طلب کردم، ندادند 
تیر زهرآگین به کام تشنه اصغر نشاندند
تشنه بود اصغر ولی با خون خود سیراب گردید 
شب دلان، تیر سه شعبه بر گلوی او فشاندند
داد از این جور و ستم، فریاد از این قوم ستمگر
کوه نالان، صخره لرزان، دشت و دریا گشته طوفان
خون نشست بر هر افق زین جور بر آل پیمبر
زخمه ها بنشست بر قلب رسول از این همه ظلم و تباهی
هر دمی، لعنت بر این ابلیسیان،‌ اف باد بر این زندگانی 

السلام علیک یا اباعبدالله،‌ السلام علیک یابن رسول الله... لعن الله امه قتلتک... السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین...