داریوش میم بلاگر ملاکوت رد تازه ترین یادداشتش"رسوايی امنيتی آمريکا و رسانه‌های شفاف" چنین نوشته است: 

وزير خارجه‌ی انگليس، ديويد ميليبند اعتراف کرده است که هواپيماهای آمريکايی که حامل زندانيان سياسی بوده‌اند و در زندان‌های مخفی امنيتی آمريکا در نقاط مختلف دنيا نگه‌داری می‌شده‌اند، در مسيرشان در خاک انگليس هم توقف داشته‌اند. ماجرا صدای بسياری از گروه‌های حقوق بشر را در آورده است و البته در صدر فهرست مسأله‌ی شکنجه است که مطرح است و نقض حقوق زندانیان.

قضيه خیلی ساده است: آمريکا يک ايدئولوژی مبارزه با رعب و وحشت دارد (بخوانيد تروريسم) و برای تحقق اهداف این به اصطلاح مبارزه هيچ اصل اخلاقی مانع‌اش نيست. همان دولتی که در هر نقطه‌ای از جهان به هر بهانه‌ای مداخله می‌کند و مدعی است که هدف‌اش گسترش آزادی، دموکراسی و حقوق بشر است، ابتدايی‌ترين اصول همان ارزش‌ها را به سادگی زير پا می‌گذارد.

بله حقوق بشر در بسياری از نقاط ديگر جهان هم رخ می‌دهد. اما وقتی اين لغزش‌ها از سوی دولت‌هايی سر می‌زند که خود مدعی برقراری آزادی، حقوق بشر، امنيت و دموکراسی هستند، ماجرا تبديل به کاريکاتوری مضحک می‌شود. کشوری که از همان ابتدا می‌گويد من اين دموکراسی را نمی‌پذيرم (به درست يا غلط) تکليف‌اش روشن است. اما تمام اين لغزش‌های آمريکا را که کنار هم می‌گذاريم می‌بينيم اين آمريکا، اين دولت، هيچ صلاحيتی ندارد که بخواهد دموکراسی و آزادی و حقوق بشر را به جهان هديه کند.
 
اين واعظان نامتعظ تنها حقوق بشر و دموکراسی را بدنام می‌کنند. در دفاع از ارزش‌ها کسی محترم‌تر است که خودش پای‌بندتر به آن ارزش‌ها باشد. نه آن اسلاميانی که بويی از اسلام نبرده‌اند و ابتدايی‌ترين اصول اخلاقی اسلام را پيوسته زير پا می‌گذارند می‌توانند نماد و نماينده‌ی خوبی برای اسلام باشند و نه اين آزادی‌مداران و دموکراسی‌خواهانی که خود پيوسته همان اصولی را زير پا می‌گذارند که مدعی حفظ‌ِ‌ آن‌ها هستند.

خدا پدر رسانه‌های انگليس را بيامرزد که با هيچ صاحب قدرتی شوخی ندارد!