محمد علی ابطحی درباره شرط های آقای خاتمی برای کاندیداتوری 
چنین نوشت:

دیروز خبر شرط ­هایی که آقای خاتمی برای کاندیدا شدن اعلام کرده بود، با واکنش­های متفاوتی روبه­رو شد. متن صحبت­های آقای خاتمی را اینجا بخوانید. خلاصه­ی دو شرط، یکی تفاهم با ملت و دیگری امکان اجرای برنامه­ها در صورت انتخاب بود. 

بعضی­ها این گفته­ها را دلیل پذیرش اصل کاندیداتوری دانستند و گروهی آن را راه منطقی برای کاندیدا نشدن تحلیل کردند. اصحاب رسانه­ای هوادار دولت هم که حتماً از نظرسنجی­های اخیر و میزان رأی آقای خاتمی اطلاع دقیق دارند بسیار دستپاچه شدند و به تولید حجم بالای خبر در مخالفت با این سخنان آقای خاتمی مشغول شدند.
 
به عقیده­ی من واقعیت این است که این حرف­ها نه نشانه­ی اعلام کاندیداتوری است و نه نشانه­ی رد آن. مهم­ترین پیام این حرف­ها این بود که آقای خاتمی مردم را و ریاست جمهوری را در شرایط فعلی بسیار جدی تلقی می­کند و برای به دست آوردن آن حاضر نیست که به قیمت نادیده گرفتن مردم و نقش آنان و یا به قیمت دادن شعارهائی که فردای پیروزی ابزار اجرای آن را ندارد، رئیس جمهور شود. 

محتوای این دو نکته در تمام هشت سال ریاست جمهوری و این سه سال و نیمه­ی بعد از ریاست جمهوری همواره در ادبیات خاتمی وجود داشته است و حکایت از آن دارد که او هیچ­وقت نقش مردم را کم­رنگ نمی­دیده و رأی­شان را تزئینی نمی­داند و دوست ندارد بدون تفاهم با مردم رئیسی شود و قدرت را برای قدرت نمی­خواهد و در هیچ شرایطی این دیدگاه را که در وجودش نهادینه­ی فلسفی شده نمی­تواند فراموش کند. 

این تأکید همیشگی بر حرمت­گذاری به مردم یک ارزش مهم و نیاز جامعه­ی تحقیر شده­ی ما است که خاتمی کاندیدا شود و یا نشود، پرارزش است و جای تقدیر دارد. 

بسیاری از مشکلات امروزی ما در همین جا نهفته است که کسانی حاضرند به هر شکل رأی مردم را به دست آورند و از فردای پیروزی هم شعارهای خود را فراموش کنند و هم خود مردم را.
 
همین واقعیت است که استاد بزرگی مثل ملکیان که اخلاق را ملاک ارزش می­داند به میدان کشانده و دور از جنجال­های سیاسی، فقط از منظر اخلاق خواسته که خاتمی کاندیدا شود.