محمدباقر قالیباف، شهردار تهران در جدیدترین یاداشت وبلاگش با عنوان «
مجمع جهانی اقتصاد» نوشته است:
چندی پیش از سوی مجمع جهانی اقتصاد دعوتنامهای فرستاده بودند که در نشست امسال این مجمع که طبق معمول در شهر داوس سویس تشکیل میشود شرکت کنم. این دعوتنامهای بود که برای تعدادي از شهرداران كلانشهرهاي جهان ارسال شده بود.
موقعیت خوبی بود. به قول معروف یک تیر و دو نشان. از یک طرف امکان معرفی تهران مهیا بود و از طرف دیگر امکان آموختن از دیگران. وقتی در جاهایی مانند مجمع جهانی اقتصاد شهری مثل تهران درست معرفی شود، و همه بفهمند که در تهران امنیت هست، فرصتهای طلایی سرمایهگذاری هست، و حرفهایی که در رسانههای غربی دربارهی تهران و ایران میشنوند، چندان هم درست نیست، به سرمایهگذاری در تهران ترغیب میشوند. از سویی دیگر، چنین مجمعی، در واقع عصارهی تجربهها و دیدگاههای موفق مدیریت و اقتصاد در جهان است و آموختن این تجربهها و دیدگاهها امکانی است که نباید نادیده گرفت.
گمان میکنم توضیحهایی که دربارهی تهران و ایران دادم خیلیها را به فکر انداخت. چند دیدار هم داشتم. مهمترینشان اینها بود: دیدار با آقای عمرو موسی (دبیر کل اتحادیهی عرب)، آقای گـَرِت اِوانز (سیاستمدار سابق استرالیایی و رئیس کنونی گروه بینالمللی بحران)، آقاي كوشپن (رئیس جمهور سویس)، آقای مایکل امبول (قائممقام وزیر امور خارجهی سویس)، آقای کارل بیلت (وزیر امور خارجهی سوئد) و استاد دکتر کیشور محبوبانی (رئیس دانشکدهی سیاست عمومی دانشگاه ملی سنگاپور). دراین دیدارها بیش از هر چیز به این تاکید کردم که غرب باید نگاهش را به ایران تغییر بدهد و مردم غرب و بقیهی دنیا هم بهتر است از پشت دوربین رسانههای غربی به ایران نگاه نکنند و سعی کنند در مورد ایران واقعیتها را مورد توجه قرار دهند.
در نشست جنبی تلاش برای شهر چابك، که با شرکت شهرداران، رهبران حکومتهای محلی و بخش خصوصی انجام شد هم، ضمن تاکید بر همین مواضع، از موقعیت و مسائل تهران صحبت کردم. همین نشست جنبی فرصتی فراهم کرد تا با آقای کن لیوینگستون (شهردار لندن)، خانم لتیتزیا موراتـّی (شهردار میلان که بازرگان و سیاستمدار موفقی است) و آقای گوین نیوسام (شهردار چهل و یک سالهی سانفرانسیسکو) دیدار کنم.
لیوینگستون، شهردار لندن که یک سیاستمدار چپگرا و منتقد دولت است در این اجلاس حرف جالبی گفت. او گفت «شهردارها میتوانند کارهایی کنند که دولتها نمیتوانند.»
به هر حال من تنها یکی از چند ایرانی شرکتکننده در این اجلاس بودم و امیدوارم توانسته باشم تصویر خوب و درستی از ایران ارائه کنم. و همین طور امیدوارم بقیه نیز مشاهدهها و تجربههایشان را در این مورد بنویسند. من نیز اگر فرصت شود بیش از این خواهم نوشت. نکات جنبی ولی جالب زیادی در این اجلاس بود. مثلا یکی این که در این مدت نه میکروفونی سوت کشید و نه موبایل کسی وسط سالن زنگ زد.
)
