داخلی  »  وبلاگها  »  سياسی

هفته­ی گذشته پرس تی وی، تلویزیون انگلیسی زبان ایران دعوت کرده بود که در برنامه­ای به همراه یک نفر از نمایندگان اصول­گرایان در مورد انتخابات برنامه­ی زنده داشته باشیم. مناسبتی شد تا پس از گفت­وگو از آن شبکه دیدن کنم و با کارمندان و مسئولان و سیاست­ها و برنامه­های آن آشنا شوم. 

کادر آن و برنامه­های مختلف خبری آن انصافاً در طراز شبکه­های جدی برنامه سازی می­کنند و آزادی حاکم بر آن شبکه­ی ایرانی هم غیر قابل باور در مقایسه با برنامه سازی­های تلویزیون­های داخلی بود. 

به صورت پنهان می­شد فهمید خیلی علاقه­مند نیستند در ایران دیده شود. به همین دلیل فقط از ماهواره پخش می­شود و حتی مثل شبکه العالم – تلویزیون عربی جمهوری اسلامی – در داخل قابل دیدن نیست. سیاست­گذاران با تیزهوشی فهمیده­اند که مردم دنیا باید ایران را چنین آزاد و باظرفیت ببینند و به شعور مردم دنیا احترام بگذارند. 

مرتب آرزو می­کردم و به مسئولان شبکه هم می­گفتم که ای کاش مردم ایران هم از این احترام – از سوی رسانه ملی­شان – برخوردار بودند و بخشی از این آزادی رسانه­ای را در داخل شاهد بودند تا به صورت طبیعی منابع خبری و تحلیلی و حتی تفریحی­شان به سمت رسانه­های خارج از ایران حلب نشود. گرچه کادر پرس تی وی واقعاً به­صورت حرفه­ای بر کار خود مسلط بودند، ولی اگر چنین اجازه­ای به کادر برنامه سازان داخلی هم داده شود می­توانند در همان سطح برنامه­ی خبری و تحلیلی ارائه دهند و حتماً نظام هم تضعیف نمی­شود و باز حتماً هر نظامی که بتوانند اعتماد عمومی را به رسانه­ی داخلی­اش جلب کند در کلان کار به تقویت آن نظام می­انجامد. 

سرعت خبررسانی، پرحجم بودن و مفید بودن اطلاعات و کار آشنایی کادر پرس تی وی به اندازه­ای چشم­گیر بود که می­توان حدس زد مخاطبان خود را در سراسر دنیا به خوبی شناخته­اند و می­توانند با برنامه­های خود دید بهتری از ایران به آنها بدهند. علی­رغم همه­ی پیش­گفته­ها باز هم از همه­ی پرس تی­وی­ها باید تشکر کرد که در شرایط فعلی که مخاطبان جهانی معمولاً از مسولان و بلندگوداران ایرانی چیزهایی را می­شنوند که تنها به تاریخ و فرهنگ و کرامت آنان در ذهن مخاطبان غربی آسیب می­رساند، آن­ها چنین نمی­کنند. این کار خوب، با هر هدفی که باشد قابل تقدیر است و به مسئولان و کادر آن باید تبریک گفت. 

هر چه نام ایرانی و مردم ایران در دنیا مقبول­تر باشد باعث سربلندی بیشتر آنان در برابر افکار عمومی دنیا است؛ گرچه در عصر ارتباطات نمی­توان فقط چهره­ی بزک­کرده را به دنیا نشان داد.