نسخه قابل چاپ

نسخه وب

داخلی » وبلاگها » سياسی

کاش همه از احمد توکلی یاد می گرفتیم

محمد علی ابطحی

3 مهر 1387 ساعت 15:39

محمد علی ابطحی چنین نوشته است:
آقای احمد توکلی نماینده فعلی مجلس و چهره­ی مشهور سیاسی سه دهه­ی اخیر کشور در بیانیه­ای رسمی از آقای موسویان که متهم به جاسوسی و عناوین دیگری شده بود، با ذکر دلایل اشتباهات خود، حلالیت طلبید.
 
این کار اگر چه در ظاهر شاید کار عادی و کم اهمیتی باشد ولی در وضعیتی که کشور و خصوصاً حوزه­ی سیاست در آن قرار دارد، یک کار پراهمیت و تاریخی بود.
 
این­که آقای توکلی و یا آقای موسویان دارای چه خط مشی سیاسی هستند و یا این­که در پرونده­ی آقای موسویان چه بوده و چرا و با چه هدفی این پرونده درست شده و یا این­که انگیزه­ی آقای توکلی چه بوده و مواردی از این قبیل، و یا این­که تاکنون آقای توکلی از مخالفان سیاسی و افرادی که هم­فکر سیاسی ایشان نیستند، و مورد بی­مهری­ها و بداخلاقی­های ایشان قرار گرفته­اند و یک عذرخواهی هم صورت نگرفته، مسائل فرعی هستند؛ شاید اگر آرمان­های اولیه­ی اخلاقی و اسلامی مورد توقع مردم از انقلاب اسلامی شکل گرفته بود و سیاستی دین­مدار و اخلاق­مدار حاکم بود، این کار یک رفتار عادی و طبیعی تلقی می­شد؛ اما واقعیت تلخ این است که در عرصه­ی سیاسی اصول اخلاقی که همان اصول دینی است بسیار کم­رنگ و کم­اهمیت شده است.
 
دروغ، تهمت، پرخاشگری، افشاگری، توهین و بی­ادبی در بسیاری از موارد اصل اولیه­ی سیاست­مداران و تأثیرگذاران شده است و در مواردی به آن افتخار می­کنند. 

در درجه­بندی گناهان باور اجتماعی از سیاست­مداران این است که دروغ و تهمت و آبروی دیگران را بردن، در ذهن آنان یا خارج از جدول رده­بندی گناهان است و یا در بهترین شکل در آخر جدول قرار دارد. 

این در کشوری که به نام امام علی علیه السلام مفتخر است و او در همین شب­ها وقتی توسط اشقی­الاشقیا مغزش شکافته می­شود، به فرزندانش توصیه­ی عفو قاتل و یا فقط زدن یک ضربه به او را دارد، خیلی فاجعه­بار است که اگر کسی و یا جریانی با کس و یا جریان دیگر مخالف است، به خود حق بدهد آن مخالف را با ابزار دروغ و تهمت و توهین مورد تهاجم قرار دهد.
 
فاجعه­بارتر این­که در بسیاری موارد همین کار را به نام دفاع از اسلام و ارزش­های اسلامی و انقلابی انجام دهد. دروغ و افترا و آبروی دیگران را بردن – حتی اگر آنان آدم­های خوبی هم نباشند – گناهان درجه­ی اول در آموزه­های دینی هستند. 

وقتی کسانی صدای بلندتری دارند و گناه بزرگ دروغ و توهین و تهمت را عادی می­شمارند و صدای این گناه به گوش جامعه می­رسد، تأثیر عمیق منفی بر دل و روان جامعه می­گذارد و باورهای آنان را به بد بودن این گناهان از بین می­برد. الناس علی دین ملوکهم که در اعتقادات مذهبی ما هست به این معناست که اگر بی­اخلاقی در سطوح عالی سیاسی رواج پیدا کرد، حتماً در جامعه به شکل گسترده­تری عرف می­شود و گناه این بی­اخلاق کردن جامعه هم گناه مضاعفی است که مسئولش ملوک هستند. 

این­که در رسانه­ای به کسی و یا کسانی که مخالف سیاسی تفکر حاکم بر آن رسانه هست، رسماً دروغ نسبت می­دهد و یا به بدترین شکل و با استفاده از بدترین الفاظ توهین می­کند و یا با آن­که می­داند مفهوم سخنان گوینده چیز دیگری است و برای زدن او مفهوم را به مخاطب جور دیگری القا می­کند، همه نشان رواج بی­اخلاقی است. رشد اخلاق در درون هر جامعه­ای با دستور و نصیحت شکل نمی­گیرد. 

این رفتار متولیان و مسئولان جامعه و به خصوص جامعه­ی دینی است که می­تواند اخلاق و یا بی­اخلاقی را رواج دهد. سوق یافتن نسلی که در انقلاب بزرگ شده به سمت مکاتب انحرافی و خرافی با ادعای معنویت و دین­های نفرت­آور جدید، عکس­العمل طبیعی نسلی است که هم به معنویت نیازمند است و هم در رفتار مسئولان دینی و یا سیاسی خود که باید دنی باشند اخلاق نمی­بینند. برای این است که معتقدم شجاعت اخلاقی آقای احمد توکلی ستودنی و تاریخی است. 

من و بسیاری دیگر حتماً با مواضع سیاسی آقای توکلی موافق نیستیم؛ هم­چنان­که ایشان نیز با بسیاری از رفتارها و مواضع ماها مخالف است؛ ولی این­که توکلی چنین رفتاری را انجام داد، از نشانه­ی اخلاق مداری است که نیاز جامعه­ی امروز ماست و باید آرزو کنیم که به یک روش و عرف تبدیل شود. حلال کردن ایشان توسط آقای موسویان نیز کاری اخلاقی بود.