فرارو- روزنامه عرب زبان "الوطن" چاپ عربستان سعودی، در مقاله ای که به قلم "احمد محمود عجاج" به چاپ رسانده، با بر شمردن برخی نقاط قوت و قدرت منطقه ای و بین المللی ایران و تاکید بر حرکت هدفمند و برنامه ریزی شده ی تهران در مواجهه با غرب، اعراب را به خاطر تشتت و بی برنامگی و ضعف درونی، بازنده ی بازی ایران و غرب دانسته است.

مقاله ی الوطن با عنوان "ایران و بازی امت ها: اعراب بازنده اند" را در زیر بخوانید: 

گفته می شود که ملکه ویکتوریا با تعجب از پالرمون نخست وزیر خود پرسید: "به نظر من ما دوستان زیادی نداریم ، این گونه نیست ؟ " و او با کمال اطمینان جواب داد: " بانوی من ! ما دوستان دائمی نداریم ، ولی منافع دائمی داریم ."

این عبارت ، واقعیت سیاست غرب را  نشان می دهد و چه بسا  در تشریح مشکل ایران و حل آن کمک زیادی کند. 

در جهان عرب ، تحلیل گران به دو گروه تقسیم شده اند:

1) گروه اول بر این باور است که تهاجم به ایران کاملا جدی است.

2) گروه دوم عقیده دارند که معامله با ایران امری کاملا جدی است، زیرا غرب همه احتمالات را بررسی کرده و در نهایت با واقعیت هسته ای ایران کنار آمده است.

واقعیت امر این است که هر دو گروه درست می اندیشند ولی در این که  بدون اطلاع از پشت پرده و  بدون در نظر گرفتن پیامد های آن بر جهان عرب ، تحلیل می کنند ، در اشتباه اند.

ایران با توانایی های ذاتی خود توانست در جنگ دشوار عراق پایداری کند و با وجود محاصره اقتصادی در تمام طول دهه هشتاد قادر شد   خود کفایی اقتصادی را جامه ی عمل بپوشاند و در دهه نود هم توفیق یافت که در جهان عرب از نظر فرهنگی و دینی نفوذ کند و ائتلاف هایی  فرا منطقه ای ایجاد کند که آفریقا و امریکای لاتین را هم در بر گرفت.
 
ایران همچنین توانست ابتکار عمل را در قضیه فلسطین از دست عرب ها خارج سازد و به طور کلامی قادر شد که با قدرتمندی از حق مردم فلسطین دفاع کند و این در حالی است که عرب ها در کمال شرمساری، در حاشیه بوده اند.

بی شک زبان منافع، کفه سنگین تری خواهد داشت. به همین دلیل است که باراک اوباما برای جلب رضایت روسیه از سپر دفاع موشکی دست کشید و با وجود همه دلایلی که نشان می دهد ایران در حال تولید سلاح هسته ای است، باب مذاکره با ایران را باز نگاه داشت .

امریکا و غرب در کل تاریخ خود به دشوارترین و بدترین حالت ها گرفتار آمده اند که عبارتند از دشواری های اقتصادی فراوان ، گسترش غیر طبیعی نظامی آن ها و شکست فاحش آن ها در عراق و افغانستان و در جنگ رسانه ای علیه تروریسم.

همان طور که اوباما با زبان منافع سخن می گوید ، کرملین نیز براساس همین معادله حرکت می کند . کرملین از ایران دست نخواهد کشید، گرچه ایران دست روسیه را به شدت پیچانده است . کرملین به این دلیل که بیش از هر کشور دیگری با ایران مرز های جغرافیایی دارد و درگیری هایی نیز میان آنها وجود داشته ، از ایران دست نخواهد کشید. از سوی دیگر ، وجهه ی کرملین این اجازه را به روسیه نمی دهد که دنباله رو امریکا باشد.

آن چه که از تهدیدهای رئیس جمهور فرانسه و نخست وزیر انگلستان شنیده ایم  عملا به منزله پاشیدن خاکستر به چشم هاست ، زیرا آن دو کشور از نظر داخلی در بد ترین حالت ها قرار گرفته اند و هرگز نمی توانند به ماجرا جویی هایی که هیچ کس نمی تواند پیامد های آن را پیش بینی کند وارد شوند . به عبارت دیگر ، غرب همانند ایران فقط مانور می دهد زیرا هر دو طرف از خطر آفرین بودن درگیری آگاهی کامل دارند و  به خوبی می دانند که فقط حل و فصل قابل قبول اختلافات می تواند منافع آنها را حفظ کند.

یک عامل دیگر را باید در نظر گرفت و آن عامل اسرائیل است. اسرائیل می داند که از نظر وجهه و نه در سطح منافع ، با وجود ایران متضرر شده است.

جنگ لبنان به اسرائیل فهماند که ایران در کنار مرزهایش قرار گرفته است و کشور عبری باید بداند که زبان منافع بهترین زبان است و در غیر این صورت، برای هر دو طرف ، ضرر و زیان زیادی وجود دارد.

اسرائیل یک کشور هسته ای و ایران نیز در حال هسته ای شدن است، گرچه هنوز به آن نرسیده است. بنابر این می توان گفت که جنگ واقعی میان آنها دور از ذهن است و بی شک جنگ سرد مد نظر آن ها است.

بی شک اسرائیل آرزو دارد که تنها قدرت هسته ای منطقه باشد و هر آرزویی حد و مرزی دارد و طبق داده های موجود، اسرائیل هرگز نمی تواند واقعیت موجود را تغییر دهد، مگر این که ایران مرتکب اشتباه شود و یا دولت امریکا برای آغاز جنگ، ریسک کند که در آن صورت فاجعه ای بزرگ برای ایران و منطقه روی خواهد داد . و اصل قضیه همین جاست.

بازنگری های سیاسی روشن ساخته که دو طرف ایرانی و اسرائیلی و هم چنین غربی ها منافع خود را به خوبی شناسایی کرده و برای دفاع از سیاست های خود، چارچوب های مشخصی ترسیم کرده اند و در این میان عرب ها ضعیف ترین طرف در معادله اند  زیرا فاقد برنامه و سیاست اند و نمی توانند از منافع خود به خوبی دفاع کنند. 

عرب ها در همه ی زمینه ها و معادله های اقتصادی ، نظامی و اجتماعی به خاطر فقدان همبستگی عربی در بدترین حالت به سر می برند و کسی که به این گفته ما شک دارد کافی است به یمن که گرفتار گروهی سر کش شده و به سودان که از مساحتش کاسته می شود و انزوای بین المللی علیه او شدت می گیرد و به لبنان گرفتار در مسائل طایفه ای و سیاسی و به چند دستگی تاسف آور فلسطینی نظری بیفکند.

جهان عرب بهتر از هر کس دیگری می داند که در بازی منافع ، هدف، اول است و ایران خطری بزرگ علیه منافع اعراب می باشد و این خطری است که در کشور های عربی هم چنان وجود دارد و آن ها نمی توانند برای آن راه حلی بیابند.

وقتی ایران به کشور هسته ای تبدیل شود جهان عرب با وضعیت بدتری مواجه خواهد شد و در آن زمان خود را بیشتر در محاصره خواهد یافت و متوجه خواهد شد که حل و فصل مسائل مربوط به کشورهای عرب توسط ایران و غرب صورت خواهد پذیرفت و بی شک در چنان حالتی ،قضایا به ضرر کشورهای عرب و نه اسرائیل تمام خواهد شد.

اما اگر جنگی که دور از ذهن است آغاز شود ، عرب ها پیش از دیگران ضرر خواهند کرد و شهرهای بسیاری از آن ها ویران خواهد شد ، شهرهایی که برای متحول ساختن آن ها تلاش زیادی کرده اند و درنهایت عرب ها، خسته و شکست خورده به نقطه آغازین باز خواهند گشت.

تحلیل گران عرب نباید با کوبیدن بر طبل جنگ و ارائه دلیل مبنی بر عدم وقوع جنگ خود را سرگرم کنند ، بلکه آن ها باید به چگونگی بر خورد  و  برنامه ریزی برای سلامتی و ایمنی خود فکر کنند و اجازه ندهند کسی به حقوق و منافع آن ها تجاوز کند.

عرب ها حتی برای یک بار هم که شده باید متحول شوند، زیرا مرحله کنونی از دشوارترین مراحل زندگی آن هاست .آن ها اگر اراده انجام کار را در خود به وجود آورند می توانند نه فقط اشتباهات و حساسیت ها و منافع تنگ نظرانه خود را به کناری نهند ، بلکه سیاستی یکسان پدید آورند که موجب گردد همه از آن ها حساب ببرند . کشورهای عربی اگر متحد نشوند باید بدانند که هیچ کشور و یا تجمعی نمی تواند از وقوع فاجعه جلو گیری کند و در آن صورت همه پشیمان خواهند شد ، زیرا یک بنا اگر ویران شود بر سر همه ویران خواهد شد.