فرارو- در ایران سازمان‌های خیریه فراوانی وجود دارد، کمتر خیابانی را می‌بینید که در آن صندوق صدقات نباشد، پس چرا مردم کمک‌های خود را به این مراکز جمع‌آوری کمک‌ها نمی‌سپارند؟ باید مشکل تکدی‌گری را افزون بر تحصیل‌کردگی گدایان در وجود زمینه‌های روانی در میان کمک‌کنندگان نیز جست. 

به گزارش فرارو؛ این روزها البته بیشتر آدم‌های متشخصی را می‌بینیم که پولشان را گم کرده اند یا کیفشان را زده اند و برای بازگشت به شهرشان تنها نیازمند 500 یا هزار تومان هستند. البته ممکن است مدت‌ها بگذرد و باز شما با این مورد برخورد کنید که هنوز هم نتوانسته اند به شهرشان بازگردند. شیوه‌های تکدی‌گری نیز روز به روز نو می‌شود.

جدیدترین اظهار نظر یک مقام مسئول می‌گوید که اکثر گدایان تحصیل‌کرده اند. سیدصادق اوالی که پیش از این نیز اظهاراتی راجع به تکدی‌گری در تهران داشته بود، این بار علاوه بر تاکید مجدد بر این که باندهای مافیایی گداها را هدایت می‌کنند، گفته است که در این شبکه‌ها کسانی وجود دارند که مدرکی بالاتر از کارشناسی دارند.

به گفته سیدصادق اوالی، «به جرات می توان گفت بسیاری از متکدیان تهرانی با قوانین و مقررات حقوقی آشنا هستند و می دانند چگونه از دست قانون فرار کنند». معاون سازمان رفاه و خدمات اجتماعی شهر تهران معتقد است گداها یاد گرفته اند جنسی را مثل پاکت فال و از این قبیل را بفروشند تا دست‌فروش به حساب آیند و به همین دلیل وقتی هم که دستگیر می‌شوند، در دادگاه حکم برائت می‌گیرند.

شهرداری بی‌یاور دربرخورد با گدایان
اوالی اواخر خردادماه از نیروی انتظامی گله کرده بود که چرادر شرایطی که اقدام به جمع‌آوری اراذل و اوباش از سطح شهر می‌کند، برای جمع‌آوری متکدیان به یاری شهرداری نمی‌آید. وی از سخن از چالش‌های این اقدام به میان آورده است: «اقدامات سازمان خدمات جتماعی شهر تهران برای جمع آوری متکدیان با توجه به وجود مافیای تکدی گری در تهران با چالشها و خطراتی همراه بوده است به نحوی که در برخی از موارد به خودروهای سازمان حمله شده و شیشه های آن را شکسته اند و در یک مورد هم با سرنگ به کارشناس آسیب اجتماعی حمله شده است».

با این حال هادی ایازی دیگر معاون شهرداری تهران گفته است: « روزانه بیش از 300 متکدی از سطح شهر تهران جمع آوری می شوند. شهرداری تهران متکدیان و کارتن خوابها را از سطح شهر جمع آوری می کند اما پس از تحویل به سازمانهای مسئول روز بعد دوباره رها می شوند».

ایازی در خصوص اقدامات شهرداری در خصوص متکدیان گفته است: « برنامه هایی شامل استحمام، معاینه پزشکی و غذای گرم اولین اقدام پس از ورود متکدیان به مراکز نگهداری موقت است». وی می‌افزاید: «متکدیان پس از تشکیل پرونده به سازمان بهزیستی تحویل داده می شوند اما بارها مشاهده شده بهزیستی آنها را پس از مدتی رها می کند».

علاوه بر این‌ها، اوالی می‌گوید: « در بسیاری از کشورها مدیر شهر"شهردار" به عنوان هسته مرکزی در ساماندهی آسیبهای اجتماعی انتخاب می شود و تمام سازمانهای دولتی وغیر دولتی با محوریت شهردار آسیبهای اجتماعی، فرهنگی و مشکلات شهر را بررسی، مطالعه و با تقسیم وظایف نسبت به رفع چالشها اقدام می کنند در حالی که شهرداری تهران تنها برای جمع آوری متکدیان و معتادان با چالشهای بزرگی روبرو است».

تکدی‌گری چگونه؟
شاید فارغ از این ابعاد که تحصیل‌کردگی گدایان عامل مهمی در گریز آنان از دست قانون باشد، نکات واجد اهمیتی دیگری نیز در میان است. ایازی در پاسخ به این پرسش که چرا تعداد متکدیان و کارتن خوابها در سطح شهر افزایش یافته گفت: «آغاز فصل تابستان و مهاجرت خیل عظیم بیکاران و معتادان به پایتخت علت اصلی این افزایش است».

اما این تنها یک سوی ماجراست، سوی دیگر ماجرا مردمی هستند که به گدایان کمک می‌کنند و اجناس آنان را با بهای کاذب می‌خرند. چرا در میان مردم چنین اقناعی وجود دارد که به این افراد کمک کنند؟ مردم پذیرفته اند که افراد بسیاری با وضعیت مالی نامناسب وجود دارند. حتی می‌دانند قصه‌های دروغ سر هم می‌کنند، اما این دروغ‌ها را باور می‌کنند.

در ایران سازمان‌های خیریه فراوانی وجود دارد، کمتر خیابانی را می‌بینید که در آن صندوق صدقات نباشد، پس چرا مردم کمک‌های خود را به این مراکز جمع‌آوری کمک‌ها نمی‌سپارند؟ باید مشکل تکدی‌گری را افزون بر تحصیل‌کردگی گدایان در وجود زمینه‌های روانی در میان کمک‌کنندگان نیز جست.