سینما رکس آبادان ۲۸ مرداد ۱۳۵۷ شب هنگام و در حین نمایش فیلم گوزنها دچار حریق گردید.قریب به اتفاق حاضران در سینما زنده در آتش سوختند. تحقیقات حاکی از عمدی بودن حریق بود. همزمانی این رویداد با اعتراضات و آشوبهای انقلاب اسلامی ایران و طولانی شدن رسیدگی به آن در سالهای بعد از انقلاب، گمانه‌های مختلفی را پیرامون عاملان این حادثه ایجادکرد.

در حدود ساعت ۲۱:۴۵ شب بیست و هشتم مرداد، ۳۳۷ نفر از کسانی که به تماشای فیلم گوزنها در آخرین سانس به سینما رفته بودند زنده زنده در آتش سوختند. دربهای ورودی و خروجی همگی قفل بودند بود و معدود نجات یافتگان (حدود ۱۰ نفر)، موفق شده بودن با شکستن یکی از دربهای خروج اضطراری خود را نجات دهند.

بر اساس گزارش هیات اعزامی دولت وقت برای بررسی علل وقوع حادثه، «حادثه با تاخیر به مراکز امدادی اعلام شده شیرهای آب اصلی آتش نشانی در فواصل ۶۰ و ۱۶۰ متری محل حادثه غیر قابل استفاده بودند و مامورین از کمکهای مردمی جلوگیری کردند»

در خصوص آمار محبوسین در سینما آمار مختلفی ارائه شده‌است. روزنامه اطلاعات در همان زمان آمار را ۶۰۰ نفر اعلام کرد که از این تعداد ۳۷۷ نفر کشته شدند. محمدرضا پهلوی بعدها کشته شدگان را ۴۷۷ نفر قید نمود. دادستان وقت آبادان تعداد اجساد را ۳۰۶ جسد اعلام نمود و منابع رسمی بعد از انقلاب این تعداد را همان 337 نفر دانستند.

سینما در زمانی دچار آتش سوزی شد که در حال نمایش فیلم گوزنها، ساخته مسعود کیمیایی بود. این فیلم به گونه‌ای اشاره کوتاه و گذرایی داشت به روزهای فرار و مرگ یک مبارز مسلح علیه حکومت پهلوی و بسیاری بر این عقیده بودند که فیلم به بخش کوچکی از واقعه سیاهکل پرداخته‌است. همین امر موجب برخی گمانه زنی‌ها مبنی بر دخالت ساواک در این آتش سوزی گردید.

در درگیریهای بعدی انقلابیون این حریق را به مقامات ساواک منتسب کردند. امام  خمینی صراحتا شاه را عامل این فاجعه دانسته و آنرا شاهکار شاه خواند. 

متقابلا در فضای انقلابی سال ۱۳۵۷ مقامات وقت حکومت پهلوی این رویداد را به تندروهای اسلامی نسبت داد. در همین راستا فردی به نام هاشم منیشدپور با نام مستعار عبدالرضا آشور در عراق دستگیر و توسط ساواک مجبور به اعتراف شد. ولی دادستان آبادان با این اعترافات قانع نشد و از پخش اعترافات وی از تلویزیون جلوگیری نمود.

شاه بعدها از این عمل دادستان گلایه کرد و در کتاب پاسخ به تاریخ نوشت «مقصر واقعی به عراق گریخت و در آنجا دستگیر شد. اعترافات او ثبت شد. ولی قضاتی که مرعوب شده و یا جبون بودند بر این قضیه سرپوش گذاشتند.»

در سال ۱۳۵۹ فردی به نام حسین تکبعلی‌زاده خود را به مقامات معرفی کرد و اقرار کرد که عامل جنایت او بوده‌است. او به همراه همدستانش دستگیر و پس از هجده جلسه محاکمه به اعدام محکوم و تیرباران شد. 

سرنوشت سینما
بقایای سینما در سال ۱۳۸۴ تخریب و به مجتمع تجاری تبدیل شد. کشته شدگان سینما شهید محسوب شدند و همچنان برای بزرگداشت آنان مراسم گلباران بر مزارشان برگزار می‌شود.

به عکس هایی از آن حادثه توجه کنید: